“Хто добра натросся і не раз выкуліўся на самых горшых дарогах у нашым краі, хто пазнаёміўся з мясцінамі, дзе развальваюцца дамы, якія так мала розняцца ад мужыцкіх халупаў, хто ў жыдоўскіх корчмах паспытаў холаду, голаду, бруду і невыгоды, той будзе вельмі здзіўлены, апынуўшыся на свіслацкай зямлі. А едучы па роўным гасцінцы, абсаджаным дрэвамі, забяспечаным бар’ерамі, і, уязджаючы ў акуратна і прыгожа збудаваны горад, які ўтрымліваюць чыста і ахайна, забудзе на хвіліну, што знаходзіцца ў Польшчы і перанясецца ў думках на берагі Эльбы або Рэйна...» >>> |
Ці ведаеце вы, якая значная падзея для Свіслачы і ваколіц у першай палове XIX стагоддзя адбывалася 29 чэрвеня?
Свіслачане добра ведаюць, што сваім паркам яны абавязаны Вінцэнту Тышкевічу (1757 – 1816 гг.). Калі сядзіба перайшла ва ўладанне графа, ён карэнным чынам памяняў яе аблічча. Рэзідэнцыю графа акружаў тэрасны парк з воднай сістэмай. Палац з бакавымі флігелямі не з’яўляўся кампазіцыйным цэнтрам. Ён размяшчаўся за ліпава-грабавай алеяй і быў абнесены драўлянай агароджай з цаглянымі слупкамі. 
Это имение, расположенное недалеко от г.п. Порозово, принадлежало нескольким поколениям семьи Буттовт – Анджейкович. Предпоследним владельцем был Тадеуш Буттовт-Анджейкович, женатый на Юзефе Хельман (ум. около 1935 г.), последним - их сын Витольд (ум. в 1945 г.), женатый на Антонине Бродовской (ум. около 1935 г.). 
Вердаміцкі парк па праву можа прэтэндаваць на адно з цудаў Свіслаччыны, бо яго планіроўка не мае аналагаў з іншымі помнікамі сядзібна-паркавага мастацтва, якія захаваліся ў раёне. Іншая справа, што ў цяперашнім стане кампазіцыйная пабудова парка губляецца. 
С течением времени исчезают из нашей памяти события минувших лет. Остаются только документы, благодаря которым потомки могут получить информацию о жизни своих предков. Касается это также и Порозово — былой деревни Его Королевского Величества. 
